خیلی وقت بود که ایشون رو نمی‌شناختم. تا اینکه دیروز که داشتم دنبال سخنرانی‌های آقای ایکس می‌گشتم توی تد، پیداش کردم. خب برای یه آدمی مثل من که هیچ سواد موسیقیایی‌ای نداره،هنوز خیلی از بالا پایینای کارش قابل درک نیست. احتمالن خیلیا باید بشناسنش. اما من نمیشناختم. مثل خیلی چیزای دیگه. اگه نابغه نباشه، یه چیزی اونورتره. یه روش مرگباری اختراع کرده که توی همین کنفرانس تد که حرف زده، میگه ازش. خودش به تنهایی یه ارکستر سمفونیک کامله. با سوت و ویولن و آواز و سنتور، که فکر نکنم سنتور باشه. اینطوری نبوده سنتور تا اونجایی که من دیدم. اسم اصلیش گلاکنسپیل‌اه. صداش با ویولنی که می‌زنه تشدید می‌شه که دیگه این مواقع باید زد تو جاده خاکی. جاز کار می‌کرده اول. اما الان معلوم نیست سبکش. همه ژانرا رو قاطی می‌کنه یه چیز تپل می‌ده دست شنونده. وای از سوت زدنش وای. وای از ویولنش وای. ذهن جالبی داره. این توی لیریکای آهنگاش معلومه و اون توضیحایی که برای بعضیاش داره.
این سایت تد، کلن یه خوبی‌ای که داره اینه که ویدیوهاش با کیفیت تقریبن خوبیه. خیلی هم سریع لود میشه. مثل ویدیوهای یوتیوب و گوگل نیست که واسه سرعتای چشمگیری که ما داریم صد سال طول میکشه، آخرشم نمیاد، از همون ور برمی‌گرده. بعضی‌ از تاک‌هاشم زیرنویس فارسی داره که فبها. اما خدایی! باریکللا آقای برد. باریکللا...